GPS technologie bij de aanplant
De opstartwerkelijkheid van verterende labels, en in bergen onkruid of gras verloren plantgoed zou wel eens snel tot het echte verleden kunnen behoren. GPStechnologie wordt steeds goedkoper steeds accurater en ook al toegepast in Nederlandse voedselbossen om aanplant te kunnen blijven terugvinden en monitoren. Uitval kan exact worden genoteerd en ook de vervangende plant kan in het online GIS systeem worden bijgehouden. Er zijn high- en lowtech systemen in gebruik en ontwikkeling. In de kennissessie op 19-6 gaan we hier uitgebreid op in.
Welke oogstproblematiek is er?
Voedselbossen vormen een zeer interessante oplossing voor vele huidige landbouw-, natuur- en voedselkwaliteitscrises. Je teelt er niet alleen voedsel zonder bestrijdingsmiddelen, maar ook zonder externe input en bemesting, èn, na de eerste jaren ook zonder water geven en noemenswaardig onderhoud. Omdat je met meerdere lagen werkt, en met meerdere soorten, is de opbrengst per hectare divers en vele malen hoger dan wanneer er maar in één laag verbouwd wordt.
Maar, daar hebben we gelijk ook het grootste probleem te pakken: hoe oogst je al die opbrengsten efficiënt? Zelfs als je het hebt over op productie gerichte voedselbossen, waar je redelijk veel van één en dezelfde soort of variëteit kunt vinden, dan nog heb je meerdere oogsten in het jaar en dus heel veel werk te doen op die ene hectare. Zijn de mensen daar wel voor te vinden en te betalen? De consument wil best wel iets meer betalen voor een product met een hogere ecologische kwaliteit en voedingswaarde, maar niet drie of vier keer meer.
De grote vraag is: Kan technologie hierbij helpen en zo ja, in welke mate en wanneer?
De kansen voor het oogsten met robots en andere technologie
Robots, exoskeletten en drones maken op dit moment een grote ontwikkeling door. Drones kunnen bijvoorbeeld al objecten herkennen, weten wanneer iets rijp is, en worden steeds eleganter en kleiner. Maar dat is voor de oogst nog zeker niet de volledig gewenste skill set. Drones zouden dan ook in staat moeten zijn om een vrucht of noot te pakken en ergens naartoe te brengen.
Maar zodra drones dat type vaardigheden krijgen – denk aan zuignapjes, knijphandjes of een netje met een mesje – dan is dit een mogelijk toekomstbeeld. Ook andere vormen van techniek die kunnen herkennen en pakken worden onderzocht.
Het mooiste is dan dat je de vanuit ecologisch standpunt interessantere hoogstamfruitbomen met een gerust hart in je voedselbos kan zetten, want waar de ladder stopt kan de drone of het exoskelet nog oogsten. Ook hoef je voedselbossen niet meer op rijen te zetten, want een drone of ander apparaat kan herkennen wanneer de appel perfect rijp is! Ook dat is ecologische winst. In de natuur is niets recht en door gevarieerd te planten maak je een systeem weerbaarder voor plagen.
Die hele lichte drones hebben natuurlijk wel als nadeel dat ze al snel overladen zullen zijn met meer appels dan ze kunnen dragen. Vandaar dat er ook nagedacht wordt over over robots die door het voedselbos kunnen ‘wandelen’ en waar de drones of andere pluksystemen hun oogst kunnen afleveren.
Ook op dat vlak staan de ontwikkelingen niet stil. Er worden diverse soorten lopende robots ontwikkeld. Sommigen hebben vier poten, en worden ook wel hondjes genoemd, voor andere is er weer goed naar insecten gekeken en hoe die met hun 6 poten nooit het evenwicht verliezen en de bodem slechts op een paar punten belasten. Een andere ontwikkeling is het gebruik van rupsbanden. Die belasten juist per vierkante centimeter de bodem weer minder.
